De grafzerken ook meteen een opknapbeurt gegeven én een markering aan de bloemstukken aangebracht, want mensen zijn tegenwoordig niet té beroerd om andermans bloemstukken te stelen... Dat mocht we vorig jaar al eens ondervinden.
Ook zag ik 2 oude klasgenoten hun graf en dan slik je wel effen. Je denkt dan van "ik zie die of die persoon niet meer", maar je verwacht ze niet op een kerkhof te zien liggen.
Volgend jaar moeten we ons ook eens gaan bevragen wat ze met de plek waar m'n grootmoeder ligt, gaan uitspoken, want na 25 jaar willen ze die graven opgraven om plaats te maken voor anderen. Dat ze dit met graven zouden doen die totaal niet onderhouden worden, tot daar aan toe, maar het doet je toch wel slikken...
Berichten
Verschrikkelijk ... alsof er een houdbaarheidsdatum is op verdriet en gemis ... :-(
Moeilijke tijden, verdriet slijt niet.
Ja, idd. Dinsdag met z'n allen nog eens een groet gaan brengen aan de graven.
Sterven is deel van het "leven", maar bij voorkeur zo laat mogelijk. En herinneringen ophalen is ook deel van het leven.