Naar de tandarts gaan is niet leuk, alhoewel... hier bij ons denken ze dat ik het er om doe, want ik heb terug een stukje vulling van een andere tand afgebeten én deze keer op een frietje dat net iets te hard gebakken was. Gelukkig mag ik snel langsgaan om ook dat weer te laten herstellen.

Het moet én het zal van de grond komen... da's de algemene -zei het ongemakkelijk- indruk die ik krijg van alle artikels -inclusief het artikel hier onder uit Het Laatste Nieuws- die er over verschijnen.


Rainbow Cops Belgium gaat de belangen van het LGTB-politiepersoneel behartigen, maar ook ten dienste staan van andere politiemensen in de omgang met de burger, bij situaties die aan het LGTB-thema gerelateerd zijn. Zowel mensen van de lokale als federale politie kunnen er een beroep op doen.

"Hoe reageer je als je collega je plots vertelt dat zij met haar vriendin gaat trouwen of hoe vertel je aan je collega's dat je een homoseksuele relatie hebt? En hoe onthaal je iemand die het slachtoffer is geworden van homofoob geweld? Met deze vragen kun je voortaan bij ons terecht", zegt voorzitter Dirk Maes van Rainbow Cops Belgium. Voor concrete klachten rond homo- of transfoob gedrag op de werkvloer kan Rainbow Cops Belgium doorverwijzen naar een vertrouwenspersoon of het stressteam van de federale politie. Er wordt ook ondersteuning geboden aan onder meer beleidsmakers bij FOD Binnenlandse Zaken en Justitie.

De onafhankelijke vereniging is opgericht naar het voorbeeld van andere verenigingen in de ons omringende landen. (belga/tma)



Op zich heb ik er natuurlijk niets op tegen dat men iets wil doen voor de Holebi's (wellicht meer onder de aanhoudende voorvallen van gaybashing in Centrum Brussel) en het hele gebeuren in't algemeen, maar ik stel er me toch wel vragen bij. Meer bepaald omdat (ik kan me vergissen) die zelfde krant het hele idee vorige maand afschoot in een krantenartikel over Korpschef Catherine De Bolle, waar men op een laconiek manier suggereerde dat het wellicht niet van de grond zou geraken, omdat er al discussie ontstaan was (kennelijk had men ook al vroegtijdig het balloonetje opgelaten om agenten in uniform te laten meestappen in de gaypride en op van die wagens én laat dat nu net in de pers afgeschoten worden door Minister Milquet) over het Holebi thema en dat eigenlijk ALLEEN de commissaris-generaal van de federale politie hier een toestemming kon over geven, over zowel het oprichten van de vereniging als dat gaypride gebeuren.

Nu leek mij dat ook een vroegtijdige dood te gaan sterven, mits de Ninoofse korpschef haar aanstelling al tot op heden zo'n 4 keer uitgesteld zag worden door allerhande excuses enz en hopelijk -cross your fingers- zich op 1 Maart de nieuwe chef van federale politie mag noemen én als je weet dat het één van het andere afhangt en hoe alles in de politiek werkt, ja dan moogt ge zo iets gerust op de lange baan schuiven...

Nu was ik dus uit interesse eens gaan rondneuzen op het internet, mede door het nieuwe ophemelende artikel en kwam ik eerst bij ZIZO (zie link artikel) uit, waar een artikel staat dat je het gevoel geeft dat ze zich toch meer gaan toeleggen op de Holebi in de straat dan het aparte clubje binnen de politie, zoals een artikel in de standaard het vorige maand naar voor bracht. Cavaria (zie link) gaf gelukkig wat meer informatie vrij én zo kwam op de uiteindelijke link van de Rainbow Cops, waar ik me eigenlijk een hoedje schrok...
Kennelijk komt het er op neer dat ze in grote lijnen agenten opleiden en leren hoe met Holebi's om te gaan. Daar gaat het directe aanspreekpunt voor Holebi's... Het geeft een onwezenlijk gevoel als je dat leest, alsof je tot een net ontdekt buitenaards ras behoort en men niet weet wat men met je moet aanvangen... Grappig (da's hoe je het bekijkt natuurlijk), is het feit dat dit allemaal enkel voor Politie mensen is en die dan nog eens om lid te worden, jaarlijks 15€ moeten afdokken.

Ik ben wel nieuwsgierig om te zien of er velen 15€ gaan betalen om bij "iets" lid te zijn, waarvoor je werkgever je zelf gaat opleiden en om het etiket (terecht of onterecht) opgeplakt te krijgen in een macho sfeer, van Holebi om jezelf wellicht nog meer ellende en pesterijen op het lijf te gaan halen...

Nu ik terug genezen ben, heb ik ook een berg werk te verzetten, meer bepaald op sollicitatievlak en alles opvolgen, maar ik loop lastig... Me voor de zoveelste keer geïrriteerd en kwaad gemaakt tegen een Interim madammeke die twijfelde of ze me wel zou voorstellen, voor een functie waar ik m'n diploma in heb én reeds ervaring in heb, omdat mijn cv niet dit en niet dat... en nog veel tralala erbij was.

Vaak heb ik het gevoel dat de mensen die je bij het solliciteren voor een job, moeten beoordelen vaak zo wereldvreemd zijn als dat ze groot zijn... En dan heb ik het nog niet eens over het besef van tijd en afstand. Het werd wel helemaal té bond toen ze met een functie afkwam, waarbij deze in Knokke lag, op meer dan 150km van mijn deur. Daar was ik goed voor (voor't geld uit mijn zakken te trekken), maar voor een functie op "slechts" 35km van mijn deur, tja... daar had ik niet genoeg ervaring voor, desondanks mijn mooie diploma's...

Ze kijken dan raar op als mensen lastig worden van die dwaasheden.

Na Valentijn voelde ik het opkomen, een kleine prikkeling in m'n keel (en ja, ik hoor sommigen al bulderen van't lachen) en had al snel daar dat een keelontsteking er zat aan te komen. Gelukkig moest ik niet naar de apotheker en de dokter, medicatie genoeg in huis om een leger lam te leggen, maar dat kon niet voorkomen dat na de keelontsteking, de koorts, het niezen en snotteren (waaronder een half dozijn zakdoeken opgebruiken om met een neus zo rood lijk een tomaat te eindigen) en het hoesten, ik tegen vrijdag knock-out in bed lag...

Vandaag al aan de betere hand, maar naar de Aalsterse Carnaval gaan kan ik op mijnen buik schrijven als ik niet wil terug hervallen, want ik voel me nog steeds niet 100%. Oh wel, ik zak volgende week wel weer eens naar Aalst af als we weer in top conditie zijn.

Eigenlijk ben ik daar allemaal niet zo voor, voor dat Valentijn gedoe. Té commercieel, Té duur ook in dezen tijd. En je kan alle dagen eigenlijk duidelijk maken dat je iemand graag ziet, daar moet geen speciale dag voor zijn.

Werk zoeken is een job op zijn eigen. Iedereen zal het daar wel over eens zijn (denk ik) én wanneer ik dan weer eens zenuwachtig rondloop of me erger aan Interim kantoren, grijp ik steevast naar zoetigheden. Nu wil m'n moeder dat ik van de zoetigheden afblijf. Weet ze eigenlijk wel hoe moeilijk dat is ?

 

Februari is koud begonnen. Alles geeft je rillingen en de temperaturen duiken meer dan ferm onder nul. Bedrijven geven je ook rillingen, want de ene na de andere doet de boeken toe en laten massaal een golf van ontslagen achter. Facebook (yes, I know... again...) geeft je rillingen met z'n nieuwe Timeline. Weer een pak nieuwe blunders van mensen die op komst zijn, nu Facebook ook je leven buiten het internet in kaart gaat brengen... Blij dat ik dat allemaal niet heb, want ik krijg er rillingen van, bij de gedachte eraan alleen al.

Ook bloggen geeft rillingen, voornamelijk voor Wordpress bloggers dan waar men kennelijk een nieuw virus voor ontworpen heeft dat je naar een Russische site brengt om je pc te besmetten... Géén idee of verschillende Wordpress bloggers dus plots zelf hun site op invite only zetten of het virus dat voor jou doet, maar die gaan wel uit m'n bloglijst. Liever voorkomen dan hier zelf met moeilijkheden zitten.

Rillen gaat ondertussen ook weer wat beter. Eén tand is al hersteld en bij de andere gaat er volgende week een vijsje in de tand om een nieuwe vulling houvast te geven. Volgens m'n tandarts ga ik daar niets van voelen. Waarom vertrouw ik dat niet wanneer iemand mij dat zegt ?